|
Verhaal van Altien
Dit gaat over mijn broertje die verstandelijk gehandicapt is.
Hij heeft PDD-NOS, ADHD,licht autistisch,en heeft een lichte vorm van epilepsie.
Het begon allemaal op de basisschool. Mijn broertje leefde erg veel in zijn eigen wereld, mensen om hem heen deden hem eigenlijk niks. Hij zat in groep 1 en wij wisten verder nog niks.
Zodra hij naar groep 2 ging, begonnen ze toch dingen te vermoeden, hij deed z'n eigen ding, leren deed 'm niks, hij wou spelen. Op zich niet iets om meteen wat achter te zoeken. Ze wachtten gewoon af. Totdat hij in groep 3 kwam, hij snapte niks van taal/rekenen, hij kon de link gewoon niet leggen. Zo hebben we besloten dat hij naar het speciaal onderwijs ging. En hier bleek inderdaad dat er meer met hem aan de hand was, maar wat dat was nog steeds de grote vraag. Hij had nu niet alleen een leerachterstand, hij werd ook agressief naar andere mensen. Zo sloeg hij kinderen op school, spuugde op leraren. Er waren toen zoveel vraagtekens, hoe kan dit kind dit doen.
Hij is toen onderzocht...daaruit bleek eerst dat hij gewoon slecht kon leren. Maar zijn gedrag veranderde zodanig erg, dat wij ons toch afvroegen, hoe kan dit.
Zo volgden er nog meer onderzoeken, en uiteindelijk bleek dat ie verstandelijk gehandicapt was.
In die tijd toen ik dat hoorde, was ik een jaar of 11, maar ik begreep al dondersgoed wat zoiets inhield, en was er ook altijd heel erg mee bezig.
Totdat ik een jaar of 13 was, toen begon het pas echt op me in te werken...ik heb een gehandicapt broertje...waarom...ik heb een moeilijke tijd achter de rug gehad. Vaak afgevraagd, waarom hij het moest hebben en ik niet, ik was toch de 1e die op de wereld kwam, en niet hij...nu heb ik het geaccepteerd.
Naarmate mijn broertje ouder werd, begon zijn gedrag ook erger te worden, hij zei zo maar kwetsende dingen tegen mensen, bijv.wat ben jij een dom wijf, of je bent lelijk, je ziet er niet uit, je bent een klootzak etc. Alles wat in hem op kwam zei hij gewoon, terwijl wij dat voor ons zouden houden.
Zo volgden er meer onderzoeken, zijn gedrag was niet meer normaal..
Hij maakte ruzie met iedereen, bedreigde mensen, zo ook mij en mijn moeder en dat ging er soms heftig aan toe, bijv met messen dreigen, met voorwerpen gooien, ik heb vaak onder de blauwe plekken gezeten door het vele slaan en schoppen van hem. Mijn vader was de enige die hem nog aankon.
|
(vervolg verhaal van Altien)
Na die onderzoeken kwam naar voren, dat ie niet alleen verstandelijk gehandicapt was, maar ook pdd nos had, en adhd, autistisch. Dit viel allemaal erg zwaar.
Hij had regelmaat nodig in zijn leven,van minuut tot minuut maar dat konden wij hem niet bieden...thuis konden we hem niet meer handhaven..met vele mensen gesproken. En uiteindelijk kwam de beslissing hij moet uit huis geplaatst worden...wat was dat verschrikkelijk, zo pijnlijk. Het was een emotionele periode.
Toen kwam de dag hij werd uit huis geplaatst, deels opgelucht, omdat hij nu de begeleiding kreeg, die bij hem pastte. Het was beter voor ons allemaal. Zo kregen wij ook eindelijk rust in ons leven.
Maar toch hoe moeilijk het ook was om met hem te leven, ik miste hem. Er was zo ineens zo`n leegte in huis. Geen vervelend broertje meer....geen ruzie meer bijna..
Ze hadden een paar jaar geleden weinig hoop voor mijn broertje, ze zeiden hoe ouder hij gaat worden hoe erger zijn gedrag zal worden, hij kon zelfs op het verkeerde pad komen, dat deed zo`n pijn omdat te horen.
En nu, hij is 3 jaar uit huis, en het gaat hartstikke goed...beter dan ooit. Hij is er alleen maar vooruit gegaan, hij komt nog elk weekend thuis, en bijna nooit hebben we ruzie, hij denkt nu ook meer na bij de dingen die hij zegt. Hij probeert nu voor z`n gevoelens uit te komen. Een paar jaar geleden zou hij nooit hebben gezegd, van ik mis jou, en je bent een lieve zus..of een kaartje sturen... Al die kleine dingen die doen je zo goed!
We hebben lang moeten vechten, maar het gaat nu goed.
En de mensen die hem begeleiden, en die hem ook geholpen hebben die ben ik echt heel dankbaar!
Dit was een half jaar geleden toen ik het schreef, inmiddels is mijn broertje de verkeerde kant op gegaan.
Hij is voor korte tijd over geplaatst naar een andere instelling waar hij een betere behandeling krijgt die gebasseerd is op hem.
Binnen nu en een paar maand wordt hij over geplaatst.
Altien
terug naar boven
|
|
Ik ben Cindela
en de jongste in een gezin van 7 kinderen.
Mijn beide ouders zijn 1 keer eerder getrouwd geweest en hadden allebei al kinderen toen zij met elkaar trouwden. Hun eerste kind samen is mijn middelste zus Bianca.
Zij is voor mij erg bijzonder. Bianca zou in stuitligging geboren worden. Normaal gesproken gaat dit via een keizersnede, maar omdat de dokter dit niet nodig vond, heeft hij mij zusje gedraaid en door het draaien is haar schedel beschadigd.
Tijdens de geboorte heeft zij 7 minuten zuurstof gebrek gehad. Hierdoor is zij met een verstandelijke en lichamelijke handicap geboren, of zoals ze dat tegenwoordig noemen: ze is meervoudig complex gehandicapt.
Bianca functioneert op het niveau van een 0 tot 2 jarige. Ze is in alles hulpbehoevend.
Vroeger toen ik klein was, vond ik dit nog wel eens raar, ze was net een grote baby. Maar nu tegenwoordig zie ik het allemaal heel anders.
Zij is gewoon mijn zus.
Bianca is 6 jaar ouder als ik en ze heeft tot haar 25e thuis gewoond. Wij hadden allemaal speciale aanpassingen voor haar in huis.
Wij woonden dan ook in een aangepaste invalide woning, waarin de kamers, deuren en gangen breder zijn dan in een gewone woning. Bianca had in haar eigen kamer een hele grote bedbox waar ze regelmatig even in lag.
|
(vervolg verhaal van Cindela)
Ik vond het dan altijd heel gezellig om bij haar te liggen en met haar te kroelen of te spelen. Ook had zij een hoog/laagbed die in allerlei standen gezet kon worden. Samen met mijn andere zus en vriendinnetjes hebben we hier een hoop lol mee gehad.
Toen mijn zus 25 werd is zij verhuisd naar een gezinsvervangendtehuis omdat de zorg voor haar voor mijn vader te zwaar werd.
Mijn moeder was toen 3 jaar overleden en mijn vader vond het alleen te zwaar worden.
Ik heb hem zo veel mogelijk bij alles geholpen en ik vond het heel moeilijk om mijn zusje te laten gaan.
Ik lees veel verhalen van jullie dat jullie je broertje of zusje "lastig" vinden of niet weten hoe je er mee om moet gaan, ik heb het zo met mijn zusje nooit ervaren.
Ik vind dat ik door haar juist heel bijzonder ben: niemand heeft zo'n zusje als ik. Voordeel bij mijn zusje is wel dat zij heel vrolijk is van karakter en het een hele lieve meid is.
Vroeger vond ik het ook nog wel eens vervelend als mensen me nakeken als ik met haar wandelde, maar toen hebben we een sticker gekocht met de tekst: kijk ze kijken!! haha!!
Groetjes van Cindela en allemaal dikke knuffels aan al jullie bijzondere broertjes en zusjes!
terug naar boven
|
|
Ik ben Sophia en ik ben 8 jaar.
Ik heb een broer van 12 en een zusje van 5. Mijn broer is autistisch en verstandelijk gehandicapt.
hij is meschien zo geworden omdat hij 11 weeken te vroeg geboren is en omdat zijn tweeling broertje in mama 's buik is gestorven. Ik hou heel veel van hem maar door hem is het ook wel eens moelijk om leuke dingen te gaan doen soms komt hij wel eens op mij af om me te slaan en dan ben ik bang van hem.
Maar ik zou hem nooit willen missen.
Ik zou het leuk vinden om via de computer te praten met andere kinderen die ook zo 'n broer of zus hebben. Via het forum kun je reageren. groetjes Sophia.
|
Mijn kleine broer
Kiezelsteentjes rapen;
De eenvoud doet mij pijn
Maar voor mijn kleine broer
Is dit soort zoeken fijn
Geen zoektocht naar een antwoord
Op een levensmoede vraag
Maar simpelweg gelukkig zijn
Niet morgen, gister, maar vandaag
Mijn kleine broer is één kop groter
Als ik zijn lengte meet
En ook in jaren is hij ouder
Hoewel ik dat wel eens vergeet
Maar één ding heeft hij me geleerd
mijn kleine broer, de grote man
Dat leven gewoon vanzelf gaat
en dat iedereen het kan
Want mijn kleine broer leeft alle dagen
Zoals ze komen en weer gaan
Mijn kleine broer is ozo groot
Groots in zijn bestaan
Marjan, 23 jaar
|
